Bir Kırmızı, İki Kırmızı, Üç Kırmızı, Gazlaaa
Oyuna ilk başladığımızda şunu görüyoruz. Oyun buram buram; Nascar, Grid kokuyor. O sokak yarışlarından, doğal şehir trafiğinden, her an çarpıp altımıza alabileceğimiz insanların bulunduğu ortamlardan artık tamamen vazgeçilmiş ve oyun araba yarış pistlerine yönelmiş. EA Games bu tutumuyla Need for Speed oyun serisinin imajını da tamamen değiştirmiş. Kim bilir belki bu NASCAR oyun serisinin sonlandırılmasıyla alakalıdır. NFS, NASCAR’ın bayrağını devralmış olabilir. Yada EA Games bu yarış türünün daha popüler olacağını düşünmüş olacak ki bu şekilde bir dönüş gerçekleşti. Need for Speed: Shift oyunu tüm bu olumlu ve olumsuz eleştiriler arasında piyasaya sürüldü.

Yarış Keyfi İçin…
Oyunun popülerliğinin günden güne düştüğünü ve EA’in bunu engellemek için oyunu yenilikler kattığını söylemiştik. İşte bu yeniliklerden ilki ve belkide en güzeli “kokpit sürüş modu”. Bu mod daha önceden de bir çok oyun ve seride denenmişti ama belirtmeliyim ki ilk defa bu kadar iyi olanına şahit oldum. Bir kere direksiyon havada kendiliğinden ahenkle dans etmiyor. O direksiyonu tutmuş ve komutlarımızla birebir orantılı olarak direksiyona yön veren elleri görebiliyoruz. Bunun yanında kendimizi gerçek bir araba yarışında gibi hissetmemizi sağlayan dikiz aynası ve sol ayna da mevcut. Sağ aynanın olmaması da son derece mantıklı ve kabul edilebilir bir şey. Gerçekten bu aynalar oyun içerisinde çok işimize yarıyor ve oyuna heyecan ve adrenalin katıyor.

Virajlara Dikkat
Kokpit Modunu gerçekçi kılan başka bir özellik ise virajlarda ve kasislerde araç sallandıkça kokpitin içininde sallanması. Tüm göstergeler ve direksiyon her kasis ve virajda sallanarak gerçeklik hissiyatını arttırmış. Bunun yanında oyuna getirilen bir başka yenilik ise araç hasar durumu. Oyun severlerin şiddetle istediği ve eksikliği durumunda çok tepki gösterdikleri araç hasar özelliği Need For Speed Shift oyununa mükemmel olmasada güzel sayılabilecek bir şekilde aktarılmış. Artık virajları alamayıp bariyerlere çarpınca öle yola tıngır mıngır devam etmek yok. Aracınız gerçekten büyük hasarlar alıyor. Mesela kaput yamuluyor, çarpmalar devam ederse ön kaputun uçtuğunu görebiliyoruz. Bunun yanında çamurluklar yamuluyor, kapılar göçüyor daha da güzeli camlarımız çatlayabiliyor. Tüm bu hasarlar yarış sonunda aracınıza verdiğiniz özeni gözler önüne seriyor.

Sürüş Keyfinde Çeşitlilik
Oyuna araç hasar özelliğinin getirildiğini söylemiştik. Ama açıkçası bunda yüzde yüz başarılı olmuş diyemeyeceğiz. Bunun sebebinide şu şekilde açıklayalım. Oyunda casual, normal, experienced ve pro modları mevcut. Bu modlarda değişiklik yaparak oyun içi gerek direksiyon hakimiyeti, gerek araç hakimiyeti, gerekse hasar şiddetinde değişiklikler yapılabiliyor. Casual modunda ne kadar hasar alırsanız alın hemen hemen araç sürüşünde hiçbir zorluk yada araç gücünde hiçbir düşüş olmuyor. İşte bu benim yüzde yüz başarılı diyemememin sebeplerinden bir tanesi. Bunun yanında pro modunda aldığınız hasarlar özellikle direksiyon kabiliyetinizi çok etkiliyor ama yine aracın hızını birebir etkilediğini söyleyemiyorum. Yarış bitip aracınızın o halini gördüğünüzde bu araba nasıl buraya kadar gelebilmiş diye içinizden geçirebiliyorsunuz. Fakat yinede tüm bu eksikliklere rağmen oyunun seviyelere ayrılmış olması ve hasar özelliğinin kalbur üstü bir performans göstermesi oyundaki olumlu yönlerdi.

NFS Shift’te Yol Canavarları
Need for Speed oyununun en klasik, en özel yanlarından bir tanesidir araba modifiye özelliği. Bu özellik sayesinde en basit araçları bile birer hız canavarlarına dönüştürebilir, dış görünüşteki yeniliklerlede bunları destekleyebiliriz. Bunun yanında NFS Shift’e birde BMW 1.35İ Coupe, Lamborghini Reventon gibi yol canavarlarının eklendiğini düşünürsek araba yarışı severler için bu oyunun ne kadar eğlenceli hale geldiğini anlamış oluruz. Bu araçlarla hız yapmak, yarışlara katılmak inanılmaz bir zevk ama bu araçlara hayran olan arkadaşlarımız yarışın sonunda araçların ne hale geldiğini gördüklerinde biraz üzülebilir. O yüzden önemli olan katılmaktı yeterki arabama bişey olmasın diyorlarsa yavaş yavaş sağdan sağdan gitmelerinde fayda var 

Peki ya Grafikler ?
Her oyunun ve dolayısıyla her incelemenin vazgeçilmez unsuru olan grafiklere değinmek gerekirse, NFS Shit oyunu grafikler yönünden bizden geçer not almayı başardı. Gerek araç görüntü grafikleri olsun gerekse pist, tribün görüntüleri olsun yeterli seviyedeydi diye düşünüyorum. Özellikle bir şeye değinmeden geçemiycem, oyunu açtığımızda halihazırda kullandığımız arabanın menü kısmında gösterilmesi çok başarılı olmuş. İnsana ayrı bir oynama ve modifiye etme şevki katıyor. Daha sonra oyun içi hasar grafikleri ve çarpışma anlarıda başarılı olmuş. Özellikle çarpışma anında sürücünün görüş gücünü bir anlık yitirmesi ve toz bulutlarının oluşması göze hoş gelen ayrıntılardandı. Bir araba yarışı oyunu için en önemli olan şeylerden bir tanesi olan ses grafikleride oyunda geçer not alan özelliklerdendi. Ayrıca oyunda sadece kokpit modunun değil bunun yanında alıştığımız normal tepeden bakış modununda korunması güzeldi.

NFS Shift Oyununa Genel Bakış
Need for Speed Shift oyunu benim gibi eskide kalan ve onun özlemini çeken oyun severlerin isteklerini tam karşılamayacaktır. Çünkü ben ve benim gibi arkadaşlarım halen Need for Speed 2 Underground oyununun en iyisi olduğunu düşünenleriz. Oyunun genel çizgisini bu kadar ters bir açıyla değiştirmesini bir anda kabul edemeyiz. Ama değişmeyen tek şey değişimin kendisidir felsefi görüşünü benimsemiş arkadaşlarımızın NFS serisinin son oyununu beğeneceği kanaatindeyim. Yeni araçlar, yeni pistler ve yepyeni çizgisiyle Need for Speed Shift oyunu yeniliği seven arkadaşlarımız için eğlenceli ve bir okadar da heyecan verici bir oyun olacaktır.

UTP
Genel : 85
Grafik : 85
Ses : 84
Eğlence :85

Bir Uyanış mı Acaba?

Yıllardır üst üste çıkartılan ve hiçbir gelişme amacı, gayesi olmayan baştan savma yapılmış FIFA oyunlarından çok sıkılmıştık. Hep aynı hareketler, aynı çalımlar, aynı fiziksel durumlar çok bunaltmıştı bizi. Ama FIFA 10’u oynamaya başlar başlamaz bazı şeylerin değiştiğini hemen fark ediyoruz. Çalımlar gelişmiş, hareketler çoğalmış, başarılı kombinasyonlar art arda geliyor. Bunların hepsine değineceğiz ama peki noldu birden EA’e . Ne olduda yıllardır aynı hareket konfigürasyonuyla ilerleyen nasılsa satılıyor diyip her seride ısıtıp ısıtıp oyun severlerin önüne aynı oyunu koyan EA, birden bir şeyleri değiştirmeye karar verdi? Sihirli bir değnek mi değdi? Belkide böyle diyebiliriz. Ama bu sihirli değneğin adı: Pro Evulation Soccer. Playstation’da bir efsane haline gelen PES’in, PC’ye çıkmasıyla FIFA’ya çok büyük bir rakip çıkmış oldu. FIFA’da baktı ki koltuk elden gidiyor, mecburen kendisine bir çeki düzen vermek zorunda kaldı. Ve FIFA’ya yenilikler getirdi. İşte bu yenilikler, yeni oyunun artısı eksisi.

FIFA’dan İnciler

Önceki FIFA oyunlarında iki üç oynayışta hemen fark ettiğimiz bir özellik vardı. Oyundaki tüm oyuncular birer Henry, Ronaldo, Ronaldinho gibiydiler. Daha gerçeği oyunda üç dört hareket vardı ve bütün oyuncular yıldız olsun amatör ligte oynasın hep aynı hareketleri yapıyorlardı. Tamam kimisi daha iyi kimisi daha kötü yapıyordu fakat sonuçta hareketler, çalımlar hep basmakalıptı ve çeşitliliği son derece azdı.  Ama oyuna getirilen yenilikler sayesinde artık oyunda çok çeşitli sayıda çalım, hareket kombinasyonu mevcut. İşte FIFA 10 oyununun en beğendiğim yanlarından biriside bu,  Yıldız oyuncu- sıradan oyuncu ayrımı son derece iyi yapılmış. Yani bir Cristiano Ronaldo ile Hakan Balta aynı değil. Pratikte ikisi de aynı hareketleri yapabilme özelliğine sahip olsa da esasen yıldız oyuncu yapabiliyor ama sıradan oyuncu bu hareketlerde başarısız kalıyor.

Yıldız Oyuncu Farkı

Oyuna getirilen yeniliklerden bir taneside Freestyle özelliği. Futbolculara klasik çalımların yanında bir de Freestyle özelliğiyle yeteneği ve yıldızlığı doğrultusunda bahşedilmiş hareketler. Oyun içerisinde shift tuşuna basarak yapılan hareket kombinasyonu, görsel açıdan son derece keyifli sahnelere imkan veriyor. Yine yıldız oyuncuların hareket kabiliyeti çerçevesinde yapılan hareketleri her oyuncu aynı başarıda yapamıyor. Fakat yapılan hareketlere defansın müdahalesi normal topla oynama ile aynı derecede olmuş. Yani topun üzerinde dönerken topun alınma ihtimali düz koşu yaparken alınma ihtimaliyle aynı olmuş.

Takım Halinde Hücum

Dedik ya EA’ye sihirli bir değnek deymiş diye. Yeni çıkartılan oyunda ki yenilikler bununla sınırlı değil. Yeni oyunda ki bir başka özellik atağa kalktığımız zaman “Q” tuşuna basarak yakınımızda ki takım arkadaşımızı depara kaldırarak onun önüne topu yuvarlayabiliyoruz. Bu sayede takım üzerinde ki hakimiyetimiz arttırmış oluyoruz. Adeta bir teknik direktörün saha içerisinde girmiş bir versiyonuyuz da diyebiliriz. Eski oyunlara kıyaslayabileceğimiz bir başka özellik ise top kontrolü özelliğinin çok geliştirilmiş olması. Önceki oyunlarda depara kalktığımızda topun ayaktan açılması ve kaptırılması an meselesiydi . Ama FIFA 10 oyununda hem hızlı koşmak hem de çalım atmak mümkün.

Veee Eksiler

Her ne kadar EA yenilikçi bir politika izlemiş olsa da oyunda göze çarpan ayan beyan ortada olan bir çok hata mevcut. Bunların ilk göze çarpanı yatarak müdahalelerde ortaya çıkıyor. Zaten yıllardır FIFA oyunlarında ki yatarak müdahaleler de hep hataların olduğu dile getirilen bir gerçekti. Her yatarak müdahalede topun ayağa yapışması, faul olmaması halinde topu ya rakibin ya da müdahaleyi yapan oyuncunun kazanması çok eleştirilen bir durumdu. Bunun yanında yatan futbolcunun kendisine gelmekte zorlanması, ayağa tekrar kalkmasının biraz zaman alması yatarak müdahalenin en riskli taraflarındandı. İşte FIFA 10 oyununda bu hatalardan bir tanesi giderilmişken bir diğeri maalesef dahada fecileşerek devam etmiş durumda. Oyunda topa yatarak müdahale yapılması durumunda yapılan müdahalede ki topa yakınlık uzaklık derecesine göre topun yönü ve şiddeti değişiyor. Yani artık top futbolcuların ayağına yapışıp kalmıyor. Ama gel gelelim futbolcular yine yerden kalkarken çok zaman harcıyorlar. Bu durumda yanlış bir müdahalenin sonucunda ıska geçerseniz, yatarak müdahale yaptığınız futbolcunun, bir daha topa yetişmesi imkansız hale geliyor. Dileriz bir sonraki oyunda bu hata giderilir.

Her Biri Guiza

Oyunda karşı karşıya gol atmanın ne kadar zor olduğunu zannedersem bundan daha iyi bir başlıkla anlatamazdım. Hoş Guizanın atamadığı goller çok zor pozisyonlar değil ama neyse. FIFA 10 oyununda karşı karşıya pozisyonlarda gol yapmak son derece zor olmuş. Her defasında ya kaleciler panter oluyor ya da futbolcular Guiza J. (Umarım Fenerbahçeli arkadaşları kızdırmamışımdır).  Ama gel gör ki ceza sahası dışından vurulan şutların çoğu ya gol oluyor ya da çok tehlikeli oluyor. Hele 6 pas içinden vurulan topların çoğu gol oluyor birde vuran Cristian Ronaldo, Kaka gibi futbolcularsa gol olmaması daha az bir ihtimal olarak görülüyor. Oyunda bu özellik sebebiyle çok büyük sıkıntılar var. Düşünsenize vurduğunuz gol oluyor, her maç 7-8 gol olması içten bile değil. Bu ilk başlarda güzel gibi gözüküyor hele uzaklardan atılan jenerik goller insana keyif veriyor. Ama daha sonra ya bırak böyle de gol olur mu diyeceğinize ve oyun içerisinde en çok bu cümleyi kullanacağınıza eminim.

Bir de Kariyer Yapalım

FIFA 10 oyununda önceki oyunlarda da mevcut olan Takım Kariyer Modu ve Yeni Sayılabilecek Futbolcu kariyer modu mevcut. Maalesef üzülerek söylüyorum ki takım kariyeri modunda hiçbir değişiklik söz konusu değil. Transfer yapmak yine insanın ömründen ömür götürüyor. Tek tek oyuncu aramak adeta bir çin işkencesi ve bu işkence FIFA 10’da da sürüyor. Bunun yanında menüler yine çok zor anlaşılıyor. Oyuncu kariyer modunda ise ister varolan futbolculardan birisini seçip onun kariyerini oynayabiliriz istersekte kendi futbolcumuzu yaratabilir ve onu oynayabilriz. PES 09’da kariyer oynayan birisi olarak FIFA 10’dakini pek beğenmediğimi söyleyebilirim. Belkide bunun sebeplerinden bir tanesi FIFA’daki oyuncu kariyer moduna tamamen müdahale edebiliyor olmamızdır. Çünkü FIFA 10’da istediğimiz anda topun havadan,yerden yada ara pası olarak bize atılmasını sağlayabiliyoruz. Bende bunun ayında ki akışın bozduğunu düşünüyorum. Tabi zevkler ve renkler tartışılmaz.

Grafikler

Söz konusu EA olunca, FIFA 10’un grafiklerine kötü olmuş demek doğru olmaz. Genel görüntüler, grafikler güzel olmuş. Saha, tribün görüntüleri son derece renkli ve canlı olmuş. Fakat maalesef futbolcu görüntüleri içi aynı şeyi söyleyemeyeceğim. Bir kere oyuncuların her biri sanki bir cin ali olmuş. Uzun İnce üflesen yıkılacak gibi olan futbolcuları ilk gördüğümde baya bir garipsedim. Ne yalan söyleyeyim çoğu futbolcunun yakından kim olduğunu çıkarmakta zorlandım. Bir başka ilginç şey ise her FIFA oyununda olan kaleci kayma hatası bu oyunda da mevcut. Bunu şöyle açıklayayım; Dikkat ederseniz bazı pozisyonlarda özellikle direk dibinde kaleci top eline alacağı zaman topla tam orantılı biçimde buluşamazsa top doğru kayıyor. Buda komik görüntülere sebep oluyor. Önceki oyunlarda en çok eleştirilen ve son zamanlarda EA’in önem verdiği hakemler ise bu oyunda daha bir gelişerek sahada ki yerlerini almış. Yan hakemlerin görünüşündeki şıklık bakımında EA’in hakkını teslim etmek lazım. Özellikle futbolcu değişim esnasında ki ara video görüntüleri son derece hoş olmuş. Ses grafikleride son derece kaliteli. Oyundaki gerek saha içi sesler gerekse tribün ses efektleri berrak bir ses sistemine sahip. Hatta Türk takımlarının maçlarında sarı-lacivert seslerini duymak bile mümkün.

Genel Yorum

Son yıllarda ilk defa FIFA oyunu bende olumlu bir izlenim bıraktı. İlk defa bir sonraki oyunu hüsranla değil umutla bekleyeceğim diyebilirim. Her ne kadar uzaktan şutların çoğunun gol olması oyunun zevkine gölge düşürüyor, karşı karşıya gol atamamak saç baş yolduruyorsa da yinede ilk defa bir FIFA oyununda ilk yüklediğimde üst üste 4 maç yaptım. Buda oyunda bir şeylerin en azından benim için bir şeylerin değiştiğini gösteriyor. Benim fikrim FIFA 10, serinin bundan önceki oyunları gibi kurulup hemen ardından kaldırılacak bir oyun olmamış.  Belki her dakika oynanacak, bağımlılık yapacak kadar güzel değil ama rahatça bilgisayarınızda durabilecek ve can sıkıntısı hallerinde kardeşiniz ve ya bir arkadaşınızla oynayabileceğiniz bir oyun olduğunu söyleyebilirim.

Genel : 87

Grafik : 89

Ses : 88

Eğlence : 85

İlk oyun henüz ek paketler çıkmamışken bile o zamanlar gayet eğlenceliydi. Yemek, içmek, televizyon izleyip uyumak sabah olunca da işe gitmek benim için Sims’te çok eğlenceli bir rutindi. Henüz şimdiki Sims 3 gibi üstün özellikleri de olmamasına karşın bir ev yapıp onu ve içini tamamen düzenlemek, evin içindeki kendi ihtiyaçlarını emir almadan yerine getirmekten aciz ve bazı ihtiyaçları karşılanmadığında ekranda, bize bakarak söver gibi hareketler yaparak aç olduğunu belirtmeye çalışan bir simin hayatına şekil vermek yeterince zamanımızı elimizden alıyordu. Tabi bunlar artık oyuncuyu tatmin etmeye yetmemeye başlayınca oyuna kedi-köpek, tatil, romantizm, büyüler eklendi ve sonunda eklenecek bir şey kalmadı ve ortaya Sims 2 çıktı.

Sims 2′de eskiden kütük gibi olan simlerimiz resmen hayat buldu ve oyun daha da eğlenceli hale geldi. Diyeceksiniz “eski oyunların tadı bir başkaydı” ama işte Sims böyle değil, oynaya onaya nefret etmeye başladığımız bu oyunun yeniden doğması gerekliydi ve gereken yapıldı, sonuç olarak Sims 2 doğdu. Artık üç boyutla hayat bulan simler, evleri ve kasabaları bizi tekrar başlarına hapsetmeye hazırdı. Çıkan eklenti paketleri daha gerçekçi ve eğlenceli olasına karşın oyun içerisindeki absürtlükler yine de son bulmadı. Ortalıkta fink atan uzaylılar, hayaletler, ekrana el sallayan simler… Simlerimiz üniversiteyi tamamladı, gece hayatına daldı, kış gelince üşüdü, ıssız adaya düştü ve kaçınılmaz sonlar birlikte oyuncuyu yine bezdirdi ve en sonunda Sims 3 açıklandı. Oyun daha da iyi olacaktı ama bir eksiği de olacaktı; o sıralar Spore ile uğraşmakta olan Sims serisinin yaratısı olan Will Wright ve onun delice fikirlerinin oyunun yapımına dahil olmaması…

Hatırlarsınız ilk oyunda hazır olarak gelen sim ailelerinin ikinci oyunda, birkaç yıl sonrasında biraz yaşlanmış, ailelerin bazı üyelerinin ölmüş ve yenilerinin gelmiş olduğunu gördük. Üçüncü oyun ise zaman olarak birinci oyunun öncesinde geçiyor. Herhalde yapımı devam eden Sims filminin konusu da bu ailelerin anormal maceraları üzerine olacak. İlk oyundaki Mortimer’ın ikinci oyunda yaşlanmış olduğunu, karısı Bella’nın uzaylılar tarafından kaçırıldığını ve kızları Cassandra’nın kasabanın Cassanova’sı Don Lothario ile evlenmesine ramak kaldığını ve ailenin yeni bir üyesinin de olduğunu görüyoruz. Bella kaçırıldıktan sonra çevreye yeni taşınmış servet avcısı olan genç ve güzel Dina’nın Mortimer’ın servetine konmak için oynadığı oyunlara şahit oluyoruz. Öte yandan Bella’yı da oyundaki öteki kasabalardan biri olan Strangetown’da hafızasını kaybetmiş olarak buluyoruz. Aslında onu resmen uzaylı istilası altında bulunan o kasabada bulmak pek de şaşırtıcı bir şey olmasa gerek. Her neyse Sims 3 diyorduk değil mi? Sims 3′te Mortimer ile Bella ise birbirlerinin en iyi arkadaşı olarak oyun oynamaktalar. Tabi ilk oyunda çevresi kapkara olan bir arazide oynadığımız oyunda çevredeki yapıları, araziyi görebiliyor ama oralara gidemiyorduk. Haritanın öbür alanlarına gitmek ise tam bir işkenceydi. Sims 3′te ise serbest bir şekilde istediğimiz gibi dolaşabiliyoruz hatta simlerin işyerlerini bile görebiliyoruz ama içlerinde ne olup ne bittiğini göremiyoruz. Ama şöyle bir yenilik var ki; verdiğimiz talimata bağlı olarak simimiz pestili çıkana kadar çalışabiliyor, patronuna yalakalık yapabiliyor hatta arkadaşlarıyla muhabbet ediyor ama yine de bunları canlı olarak göremiyoruz.

Kendi karakterimi yaptıktan sonra uygun bir eve taşındım. Herhalde karakterlerin artık “kişilik” sahibi olduğunu biliyorsunuzdur. Örneğin benim karakterimin beş kişilik özelliğini şöyle sıralayabilirim; Hırslı, yaratıcı, bilgisayar manyağı, geveze (sürekli geyik yapan), dost canlısı. En sevdiği renkleri vs. ayarladım. Neyse taşındığım ev tabi pek de iyi durumda değildi ve karakterimin de hayat amacı dünyanın lideri olmak gibi bir şeydi. Ben de politika kariyerine başladım ve daha hızlı yükselmek için karizmayı yükseltmeye başladım bu arada belirtmeliyim ki; karizma yeteneği arkadaş sayısı ve tanıdıklarının sayılarına bağlı olarak değişiyor. Her neyse karakterim hırslı olduğu için de kariyerinde daha hızlı yükselebiliyordu. Ayrıca işteyken arada eline geçen fırsatları kullanarak da yükselme şansı bulabiliyordu. Bu fırsatları yerine getirmek için bazı şart ve süre sınırları var. O yüzden onlar üzerinde çalışırken o sınırlamalara dikkat etmek gerekiyor. Tabi elimdeki araç bisiklet olduğu için rezil olmamak adına beni her yere özel araçla yolluyorlardı artık. En sonunda kariyerimde onuncu seviyeye geldiğimde haftada üç gün, dörder saatten, saat başına 600 civarı miktara çalışıyordum. Daha sonra meslek değiştireyim dedim ve askerliğe paspasçı olarak girdim. Sims dünyasında, dünyanın lideri bile paspasçı olabiliyor… Acımasız kuralları olan bir dünya olduğundan çabalayarak yükselmem gerekiyordu… Dördüncü seviyede bilim mesleğinin beşinci seviyesine geçmem için teklif geldi ama reddettim ve askerliğin en üst rütbesine ulaştım; Astronotluk! Komutanlık beklemeyin; beni pilot yaptılar belirli bir süre sonra. Sanırsam astronotlukta haftada bir gün boyunca saati 500’e 16 saat çalışmam gerekiyordu. Neyse o arada bisikleti bırakıp kendime bir araba aldım 6-7 tane roman yazdım ve o romanların teliflerinden de bir şeyler kazandım. Ayrıca belirteyim ki bir yetenekte en üst seviyeye ulaşınca sertifika veriyorlar. Sertifika posta yoluyla geliyor ve duvara asılabiliyor. Posta demişken aklıma geldi; Artık faturalarımızı ödemeyince bir ödeme ekranı geliyor ve ödeyip kurtuluyoruz ama paramız yetmeyince eli silahlı haciz memurları hala geliyor mu bilmiyorum. Ayrıca karakterlerimiz istekleri yerine geldikçe belirli miktarda puanlar kazanıyor ve o puanlarla karakterlerimize “çelik mide” (uzun süre acıkmamak gibi bir şey) gibi özellikler alıyoruz ya da sadece o puanlarla alınabilen anormal ve özel eşyalar alabiliyoruz. Bu arada ihtiyaçların arasından konfor ve çevre (dekorasyon vb.) kalktı. Ama hemen sevinmeyin; bunlar karakterlerin mutluluğuna etki eden şeylerin arasına eklendi.

Sims 3′ten genel olarak memnun kaldın mı? Diye bir soru sorarlarsa herhalde oyun fazlasıyla eğlenceliydi ama bir şeyler eksikti derdim. Herhalde bunun nedeni önceki oyuna ek paketler ile gelen bir takım özelliklerin olmayışıydı. Ama sanıyorum ki gelenek bozulmayacaktır ve yakın zamanda ek paketler çıkmaya başlayacaktır. Eğer Sims beni kesmez, aksiyon istiyorum diyorsanız Sims 3′teki mezarlığa gidip aksiyon var mı yok mu görün (değil mi Cem?). Hala kesmedi diyorsanız mangala gidin, sinemaya gidin… Olmadı alışverişe çıkın.

Neyse grafikler iyi, eğlenceli, ses efektleri fena değil… Bu arada Sims’te kullanılan dilin Fransızca ve artık çok yaygın olmayan bir çok dilin kelimelerini içeren “anlamsızlaştırılmış” bir dil olduğunu biliyor muydunuz? Diyeceğim şu ki, Artık simler tam anlamıyla yaşıyor, onu bırakın bulundukları çevre sürekli bir değişim içerisinde… Yani simlerimiz artık on yıl önceki kütükler olmaktan çıkıp tam anlamıyla birer canlı haline geldiler. Ben derim ki Sims 3′e bazı teknik hatalar dışında mükemmel denebilir.

Left 4 Dead ‘de zavallı insanların hiç sansı olmayacak. Çünkü hem 28 gün sonra filmindekiler gibi son sürat koşan zonbiler, hemde bunların arasına gizlenmiş, insan oyuncuların yöneteceği özel yaratıklar olacak. Devasa bir zombinin üstünüze kusmasından daha kötü birşey varsa, bu kusmuğun etrafınızdaki tüm zombiler için beşamel sos anlamına gelmesidir herhalde. Ama belkide en kötüsü her hareketinizi ölçen iki yapay zekanın birden sizin karşınızda olması. Birinci yapay zeka size saldıran zombilerin bireysel hareketlerini kontrol ediyor olacak, böylece arabaların üstünden atlayıp, çitlerin tepesine tırmanıp, camları kırıp nerede olursanız olun sizi parçalamak için geliyor olacaklar.

İkinci yapay zeka ise tüm oyunun patronu olan ” Yönetici “. Bu, Valve tarafından özel olarak ruh halinizi anlayıp sizi çok korkutacak, en çok gerecek duruma sokacak. Bazen hiç birşey yapmayacak siz bekledikçe gerilim artacak, bekledikçe artacak ve BAM! En beklemediğiniz yerden, hiç beklemediğiniz bir saldırı işinizi bitirecek.

L4D, zombi istilasının tam ortasında kalmış dört insanın kaçış noktasına ulaşmaya çalışması üzerine kurulu bir FPSoyunu.

Left 4 Dead tek başınıza kullanabileceğiniz Hileler

god 1 – Ölümsüzlük.
givecurrentammo – Cephaneyi tazeler.
sv_infinite_ammo 1 – Sınırsız cephane.
director_panic_forever 1 – Her yeri zombi basar.
sb_give [Silah adı] – Silah verir.

Kaynak: teknomaxxi

Geçen Cumartesi günü bilgisayarımda ne olduğunu anlamadığım, saçma sapan bir sorun yaşayınca, ben de kendimi PS3′üme verdim ve kısa bir süre önce PS3 ve Xbox için piyasaya çıkan, yakında da PC’ye gelmesi beklenen Red Faction’a hem ilk defa göz atmış olayım, aynı zamanda da incelemesini yapmak üzere kafamda bir takım fikirler oluşsun istedim.

Evet, etrafı doyasıya kırıp dökmek istiyorsanız, hele ki bunu Mars yüzeyinde yapmak istiyorsanız, incelememize buyurun.

Red Faction ismi bazılarınıza yabancı gelmeyecektir. PC’de çok fazla ün salamamış, ancak FPS-severler tarafından çok büyük ihtimalle oynanmış olan Red Faction, yıkılabilir-patlatılabilir duvarlar, kilitli kapıların hemen yanındaki duvarları iş makineleri veya patlayıcılar ile dağıtıp, diğer taraftan çıkabilme şeklindeki aksiyonla dikkat çekmişti.  Oyunda bir maden işçisini canlandırıyor, başımızdaki düzen, işleri abartıp çalışanlara zulmetmeye başlayınca biz de “Red Faction” adındaki direniş örgütüne katılıp, mekanın altını üstüne getiriyorduk.

Bahsettiğim gibi, Red Faction ismi, oyunu bilenlerin aklında hemen “haaa, duvarları-taşları-mağaraları yıkıp, içlerinden geçiyorduk” gibi bir sahne getiriyor. Örneğin bir kapı kilitli, yan tarafta biraz farklı bir duvar veya kaya oluşumu var. Gidip bir iş makinesi ile burayı dağıtıp, duvarın diğer tarafına geçiyorduk. Oyun bu anlamda FPS’ler arasında bir ilkti. İlk defa kilitli bir kapı gördüğümüzde bir FPS klişesi olan ”haa, hay allah abi ya, bu kapının anahtarı oyunun en başındaki odadaydı, unuttuk geldik” diyip geri dönmek yerine, kapının hemen yanındaki duvarı yıkıp, “oh bee ne anahtarı abi yaa, dal geç işte, misss” diyerek kısa yoldan işimizi hallediyorduk. Sonra bu oyun sanırım unutuldu gitti.

Daha sonra bir ara Red Faction’ın ikinci oyunu da çıktı. Bunu oynayıp oynamadığımı hatırlamıyorum. Demek ilki kadar ilgi çekememiş olsa gerek ki, sönüp gitmiş. Ancak Red Faction “hayırrr, buradayım” diye unutturmamak istemiş olacak ki, birden tekrar ortaya çıkıp, daha fazla aksiyonla dikkat çekmeye karar vermiş.

Oyuna başladığımızda konu az çok bize aktarılıyor. Aslında konu klişe ve anlatımı da “eh işte” seviyesinde. Mars’a “Earth Defence Force” isimli bir grup çıkıyor ve önce Mars yüzeyini yaşanabilir bir hale getiriyorlar (???)… Evet, oyunumuz gelecekte geçiyor ve insanoğlu Dünya’yı bırakmış, başka gezegenleri de mahvetmek üzere harekete geçmişler. Yaşanabilir hale getirildikten sonra, bu organizasyon tarafından görevlendirilen işçiler gezegene getiriliyor ve maden çıkarmak için çalıştırılıyorlar. Ancak bir süre sonra işler çığrından çıkıyor ve kısaca EDF olarak isimlendirilen bu organizasyon, işçilere önce köle muamelesi, başkaldıranlara da “sen Red Faction’dansın, direnişçisin” diye suçlamalarla ölüm cezası uygulamaya başlıyor ve sapıtıyorlar.

Biz de bu kızıl ve sıcak gezegene maden işçisi olarak ayak basıyor ve dev maden çekicimizi elimize alıyoruz. Gezegene bizden önce yerleşmiş olan kardeşimiz, alanda bizi karşıladıktan sonra eve götürüyor ve bu esnada EDF’ten şikayet ediyor, olayların kontrolden çıktığını, EDF’in sapıttığını anlatıyor. Tabi bu arada kardeşimizin de Red Faction’a üye olduğunu ve EDF’in bölgedeki hakimiyetini kırmak için yardım ettiğini anlıyoruz.

İlk görevimiz de bu şekilde başlıyor ve bir laboratuar ile kuleyi yerle bir etmemizi istiyor sevgili kardeşimiz. Yerle bir etmek? Tek başımıza? Evet, azimliyiz, yaparız… Oyun bu ilk sahnesiyle hem hikayeye giriş yapıyor hem de gösterisini yapmaya başlıyor. İlk görevi birazdan oyunu anlatmak  adına açıklayacağım ancak bu görevi bitirdiğimizde, kardeşimizin Red Faction’da olduğunu anlıyor ve gözümüzün önünde öldürülüşüne şahit oluyoruz. Bu noktada her Türk ve Hollywood filmi klişesi gibi “kardeşimin intikamını alıcam hüleyyyynnnn” diye gaza gelip, istesek de istemesek de artık Red Faction’dan biri oluyoruz ve maden çekicimiz bizim en önemli silahımız haline geliyor.

Hikayeye giriş görevimizde önce elimizdeki çekiçle “şuraya git” denilen yere gitmeye çalışırken önümüze çıkan duvarı yıkıyoruz. Duvarların kırılma-yıkılma şekli gerçekten çok güzel. Önce çatlayıp biraz kırılıyor ama dağılmıyor, ardından diğer darbelerde ufak ufak parçalar halinde yıkılıyorlar ve siz de oluşan boşluktan geçiyorsunuz. Tabi ki bu tek başına sağı solu bu denli kırma olayı abartılı ancak gayet zevkli olduğunu söyleyebilirim. Duvarı kırdığımda “aaa ne güzel yıkılıyo be!” şeklinde bir tepki verdim ve oyundaki ilk düşmanım o duvar oldu 

Daha sonra söylenen mekana gidip, laboratuar binasına patlayıcıları yerleştirdim ve biraz uzaklaşıp, gümmmmm… Bina çok güzel ve gerçeğe yakın bir biçimde hasar aldı. Burada EA ve DICE tarafından geliştirilen, yeni Battlefield oyunu ve daha önce Bad Company’de kullanılan Frostbite motoru aklınıza getirebilirsiniz. Tabi bina hasar aldı ancak yıkmamız gerekiyor, biraz daha taşıyıcı bölümlere patlayıcı yerleştirdim ve tekrar gümmmmm… Eveeet, muhteşem  Ancak yıkılmadı  Fakat bu esnada binadan gacırtılar gelmeye devam ediyordu, ben de kenara çekildim ve beklemeye başladım, arada ufak ufak parçalar dökülmeye başladı ve sonrasında sesler artıp bina paldır küldür yıkılmaya başladı. Bu sahnenin gerçekten görülmesi lazım, baya bir zevkliydi (Yoksa ben mi psikopatım bilemedim, böyle apartman vs. havaya uçursam baya zevk alacağım galiba ).

Sonra hemen yandaki kuleye giriştim. Kulenin bir tarafındaki taşıyıcı bölüme patlayıcıları yerleştirdim ve yine biraz uzaklaşıp, “devriliyooooo” diyerek patlattım. Evet, tahmin ettiğim şey oldu ve patlayıcıları yerleştirdiğim taraf iyice inceldiğinden, fizik kurallarına uygun bir şekilde, kule çok güzel bir biçimde yıkıldı ve yere çarptığında da sağlam kısımları kırılıp parçalandı.

Bu detayları bu kadar çok anlattım çünkü oyunun en can alıcı noktası burası. Nasıl ki daha önce incelediğimiz inFamous, Prototype gibi örneklerde aksiyon ön plandaydı, bu oyunda da yıkım yönündeki aksiyon baya bir ön planda. Her önünüze gelen yapıyı yıkıp patlatmak istiyorsunuz, özellikle de yüksekse 

Zaten oyun da sizi genelde buna yönlendiriyor. EDF’e ait binalar, tesisler var ve sizden bunları yıkıp havaya uçurarak EDF’in bölgeden çekilmesini sağlıyorsunuz genelde. Tabi ki sıcak temas da var, bir binaya saldırdığınızda alarmlar çalıyor, birimler peşinize düşüyor. Ancak bu noktada biz de yalnız değiliz. İlk etapta görevlere bireysel olarak çıkarken, bir süre sonra elde ettiğimiz başarılar neticesinde Red Faction örgütündekiler bize yardımcı olmaya başlıyor. Yani her zaman yalnız değiliz. Bir de “yaşayan Mars” yüzeyi oldukça güzel aktarılmış. Birimler arasında gidip gelen araçlar, kamyonlar, askeri EDF araçları, çalışan insanlar vb. durmadan bir hareket var. Bu arada oyun içindeki araçları da kullanabiliyorsunuz. Kamyon, jip vs. gibi değişik araçları kullanabiliyorsunuz. Araç kullanımı da güzel aktarılmış, saçma sapan fiziklere sahip değiller. Bu açıdan iyi. Ayrıca oyunun sağı solu dağıtmaya izin veren motoru sayesinde bir üsse normal bir şekilde kapıdan girmek yerine, kamyon vs. gibi araçlarla duvarı yıkıp girebiliyorsunuz. Zevkli oluyor, tavsiye ederim 

Oyunun ana hikaye haricinde benim aslında çok nefret ettiğim bir oyun modu daha mevcut. Genelde oyunları iyice “arcade” havasına sokan da bu oluyor. Bahsettiğim “şu kadar zamanda şunu yap” görevleri. Mesela Prototype’ta da vardı, alakasız, şu kadar zamanda şuraya koş, şunları temizle” tarzı hikayeyle hiçbir şekilde ilgisi olmayan, tamamen aksiyona dayalı görevler. En azından Red Faction’da zamana karşı binaları yıkmak suretiyle “EDF’e zarar veriyorum, ohhhh, yıkılllllllllll!!!” diyebiliyorsunuz 

Bir detayı daha atladığımı fark ettim, oyun boyunca yıkılan-patlayan binalardan “salvage” denilen metal artıkları çıkıyor. Bunları toplamanız faydanıza. Çünkü Prototype’ta gördüğümüz şekilde elimizdeki silahlar, beceriler vs. gibi şeylere yükseltmeler, yani “upgrade”ler yapıyoruz. Red Faction üssümüzde ilk görevde tanışacağımız mühendis hatun kişi, bu metal artıklarını toplayıp, bize yeni geliştirmeler şeklinde sunuyor. Ne kadar hamarat bir hatun değil mi? (“Beey, bak sana silah yaptım”, “heh aferin, bırak da gazetemizi okuyalım ya” )

Bu arada oyunun grafik ve ses efektlerine de değineyim.

Oyumuz Full HD görüntü dahil olmak üzere tüm PS3 çözünürlüklerini destekliyor. Ancak grafik motoru günümüzün biraz gerisinde kalmış vaziyette olduğundan, Full HD görüntüler yine de çok iç açıcı olmuyorlar. Oyunun grafik motoru çok detaylı görüntüler veya kaplamalar vaat etmiyor. Bu oyun da aksiyona dayalı yönüyle dikkat çekiyor ve aslında görevini başarıyla yerine getiriyor. Yine de böyle güzel ve hareketli bir oyunun grafikleri de biraz daha güzel olsaydı diye düşünmeden edemiyor insan. Gerçi grafikler çok detaylı değil diyorum ama mesela yazının girişinde bahsettiğim kuleyi yıktığımda, büyük bir toz bulutu havaya kalktı, mesela bu tarz detaylar göze güzel geliyor.

Seslendirmeler konusunda başarılı bir yapımla karşı karşıyayız. Sağın solun parçalanması, binaların yıkılması, binaların yıkılma enasındaki esneme gerilme sesleri, konuşmalar, seslendirmeler iyi durumda. Oyun “yıkım” üzerine kurulduğundan, daha çok bu seslerin üzerinde durulmuş tabi. Yalnız bu sıralar ya güzel oyuniçi müziklerle karşılaşmıyorum, ya da oyunda aksiyona daldığımdan müziklere dikkat etmiyorum. Bu oyunda da müzikleri çok duyamadım. Yaşlanıyorum galiba 

Çoklu Oyuncu Modu’na da değinmeden olmaz. Oyun henüz yeni sayılmasına rağmen, online olarak baya oynayan mevcut. Bu konuda SOCOM:Confrontation’ı tek geçerim, Özkan Erden oyunun Sony tarafından sunulan ücretsiz BD-ROM’unu göndermişti, 2 ay kadar önce baktığımda, Single Player modu olmayan oyunu oynayan bir Allahın kulu yoktu  Şu sıralar bu oyunu da incelemek istediğimden, bir ara tekrar girip bakacağım.

Biz Red Faction’a dönelim. Gerçi dönecek de pek bir şey yok. Ana menüden multiplayer menüsüne girdiğinizde değişik oyun tipleri çıkıyor, buradan istediklerinizi seçiyorsunuz. Birşeyler seçebiliyorsunuz ancak biraz “multisi yok” denmesin diye yapılmış gibi. Açıkçası çoklu oyuncu modunda çok da fazla vakit geçirmedim ama kendimi eski Half-Life’ın Multi’sini oynuyorum gibi hissettim ve çıktım. Biraz “Single Player”cıyım sanırım  Oyunda Single Player modunda sağı solu yıkmayla uğraşmak daha zevkli geldi…

Çekici kap gel…

Red Faction, uzun süredir devam eden suskunluğunu enteresan bir girişle bozdu ve öncelikli olarak konsollarda boy gösterdi. Yakında PC için de çıkması beklenen oyun, eskiden sunduğu ve türünde büyük ilgi çeken “yıkım” özelliğini, oyunu FPS’den TPS’ye çevirip, daha detaylı olarak yine eklemiş ve dikkatleri yine eskiden olduğu gibi üzerine çekmiş durumda. Çeşitli oyun sitelerinde de yeterince iyi puanlar alan Red Faction: Guerilla, ufak tefek bazı eksikliklerine rağmen, oynanmayı bence kesinlikle hak ediyor. Sırf şu bina yıkma vs. olaylarını bile denemek gerek (Evet ben kesin psikopatım – Demolition Man ).

Ufak bir durgunluktan sonra içinde bulunduğumuz şu dönemde oyunlar yine her koldan hücum etmeye başladı. PC’de, PS3′te, Xbox’ta, Wii’de yeni yeni yapımlar geliyor. Yılbaşına kadar da atak yapmaya devam edecekler. Ben de kendimi bu ataklara daha iyi hazırlayabilmek adına, 15 günlük bir tatile çıkıyorum arkadaşlar  Bu süre içinde oyunsuz kalmayın, oyun oynamaktan vazgeçmeyin, ancak abartmayın, sağlığınızı bozmayın, oyunlardan olumsuz etkilenmeyin, onlar sadece oyun