Selam Dünyalı
Alec’in kardeşinin öldürülmesinden sonra düşman askerleri, bizimde Red Factiona üye olduğumuzu düşünüp bizi selamlıyorlar ama taramalı tüfekler, son teknoloji silahlarla. Bu sırada silah arkadaşlarımız gelip bizi kurtarıyorlar ve bizde artık resmen Red Faction’ın bir üyesi oluyoruz. Bu andan itibaren amacımız Mars’taki komplodör uşaklarla  , yani Marsta insanlara zulüm edenlerle savaşmak ve insanları kurtarmak. Bu amaç doğrultusunda görevler alıp yerine getirmeye çalışıyoruz. Bakalım ne kadar başarılı olacağız?

Yıkım Başlasın
Oyuna ilk başladığımızda elimizde bir balyoz bulunuyor. Bir balyozla ne yapabiliriz ki demeyin. Bu balyoz sizin bildiklerinize hiç benzemiyor. Vurduğumuz her yeri, her objeyi tuzla buza çeviriyor. Bunda iki sebep olabilir ya gerçekten bize bahşedilen balyoz çok özel üretim süper sonik bir balyoz ya da Marsta kaçak yapılaşma sonucu çürük binalar mevcut  . Neyse sonuç olarak oyundaki ilk izlenimim çok olumlu oldu. Çünkü yıllardır vurduğumda çoğu zaman hiçbir hasar almayan yada onlarca bombaya, kurşuna, darbeye karşı sadece birkaç çizik alan objelerin bulunduğu oyunlardan çok sıkılmıştım. Red Faction Guerillada ise gördüğümüz her objeyi paramparça edebiliyoruz. Üstelik bunu yaparken de yıktığımız şeyin üstümüze devrilmesi, altında kalıp ölmemiz yada yaralanmamız gibi çok enteresan özellikler mevcut.

Kahretsin Pusuya Düştüm
Oyunda ilk görevimi aldım ve uygulamak için görevin olduğu yere gittim. Orada bana söylenen binayı yıktım ve gelen 4 askerle çatıştım ve onları öldürdüm. O an hissettim ki enteresan bir şekilde bu çatışma çok hoşuma gitti ama ilk anda neden bu kadar beğendiğimi anlayamadım. Ama o anda damarlarım da ki yeniçeri kanının deli gibi aktığını hissettim ve Allah Allah nidalarıyla düşmanın orta seviyedeki kampına saldırıya geçtim  . Buradaki ilk binayı yıktığımda bu kampı gözümde fazla abarttığımı zannettim ama yanılmışım. Bu kadar kolay mıydı derken bir anda kampın önünün oluk oluk askerle dolduğunu, tankların kampın önünü kapadığını gördüm. Usul usul kampın içine doğru sızan düşman askerlerinin çevremi sardığını fark ettiğimde, kendimi gerçek bir pusunun içinde gibi hissettim. Askerlerin yapay zekalarının son derece iyi olması bana bu hissi yaşatan en önemli şeylerden biriydi.

Olamaz Bir Bu Eksikti
İşte oyunu oynarken bol bol yaşadığım o pusu anlarında yine bol bol kullandığım sözlerden biriside buydu. Çünkü tam askerler saklanarak, kurnazca onlarcası birden üstüme gelirken kurşunumun bitmesi herhalde bir gerillanın başına gelebilecek en kötü şey. Oyunda böle anlarda çoğu zaman kendimi okadar kaptırdım ki, kalp atışlarımın hızlandığını hissettim. Bana abartma, o kadar da değildir diyebilirsiniz ama benim için oyun oynamak bir zevk, bir tutku. Gece herkes yatmışken bilgisayarı açıp o sihirli aleme dalmak, kendimi oynadığım karakterle özdeşleştirmek inanılmaz bir keyif. Eminim benim gibi olan arkadaşlarım şu anda benim neyi kastettiğimi çok iyi anlamıştır. Tabi ki oyunun oyun olduğunu bilmek gerekir ama bu oyundan maksimum keyif almamızı engellememeli. Peki ama etrafta kurşun mu yok neden bunu dert ediyorsun diyebilirsiniz. Bu oyunda da her oyunda olduğu gibi yine öldürülen düşman askerlerinin kurşunlarını alabiliyoruz. Ama ardı arkası kesilmeyen askerler yüzünden bu çok kolay olmuyor. Kurşun bulma belasına oyunda kaç kere askerler tarafından çevrilip kalbura çevrildiğimi sayamadım bile  .

Güç Böyle Bir şey Olmalı
Oyunun en güzel yanlarından bir tanesi çevre etkileşiminin üst düzeyde olması. Her hangi biryerde sıkışıp kalmanız söz konusu değil çünkü o müthiş balyozumuzla yıkamayacağımız, tuzla buz edemeyeceğimiz bir şey yok. Çevredeki duvarları yıkabilir, kanalizasyon borularını parçalayabilir, gördüğümüz varilleri tutup çevreye fırlatabilirsiniz. 4 adet olan silah slotumuzda ki silahları ilerleyen bölümlerde değiştirebilir, geliştirebiliriz. Oyunun güzel yanlarından bir taneside araçları kullanabiliyor olmamız. Oyunda pır pır diye tarif edilen araçlardan tutunda tanklara kadar her tür aracı kullanabiliyoruz. Üstelik bu araçlarında GTA oyunlarında ki gibi belli bir dayanıklılığı sahip. Herhangi bir yere çarptığımızda zarar gören araçlar bir süre sonra patlıyor ve yanmaya başlıyor. Buda oyunu keyifli yapan yönlerden birisi olmuş. Gel gelelim bir zamandan sonra oyunu bir oyunsever olarak oynamayı bırakıp inceleme yapacak bir yazar gözüyle oynamaya başladım. Tabi bu andan itibarende oyunun eksik yönlerini görmeye başladım. Öncelikle oyunun çok geniş bir haritaya sahip olduğunu söylemek pek mümkün değil. Mars’a tıkalı kalmış durumdayız  . Tabi Mars büyük bir gezegen ama biz alışmışız dünyaya Mars bize dar geliyor  . İkinci olarak yerçekiminin etkisinin azaltıldığı gösterilmeye çalışılmış ancak özellikle atlayışlarda dikkat edecek olursak bazen ani düşüşler yaşabiliyoruz. Bunun yanında yer çekiminin azlığını havaya atladığımızda çok yavaş hareket etmek olarak uygulanmış, oysaki zıplayış mesafelerin daha uzun olması gerekirdi. Oyun da ki bir başka hata ise vurulan ve ölen düşman askerlerinin yerde titremesi. Bazen bu titreme öyle bir hal alıyor ki askerlerin kol-bacak-kafaları oynuyor. Oyunda atlayışlarda sıkıntılar çektiğimizi söylemiştim. Buna bir başka örnekte bazen yarım metrelik yatay bir alana bile atlamakta zorlanıyoruz yada atladığımızda kayıp aynı yere geri dönüyoruz. Bir başka beğenmediğim yönüyse oyunun ara videoları, bu oyundan önce oynadığım Wolverine, Batman Arkham Asylum gibi oyunların ara videolarıyla kıyaslayınca çok sönük ve heyecansız kalıyor. Hoş bizde Marsta nasıl bir atraksyon arıyorsak artık 

Ve Grafikler
Oyunun grafikleri üst düzey de olmuş diyemeyeceğim ama çokda kötü olmuş sayılmaz. Oyundaki karakterlerin görüntüsü makul seviyede, çevre grafikleri da yine iyi kabul edebileceğimiz grafiklerden. Bunun yanında binaların yıkılması sırasında ki görseller çok kuvvetli olmasa da yıkılan binaların çıkardığı toz bulutunun yarattığı gerçeklik hissi bu noksanlığı görmezden gelmemizi sağlayabilir. Gel gör ki oyundaki ses grafikleri benim kanaatimce görsel grafiklerden daha iyi olmuş. Çatışma anındaki sesler, darbelerde oluşan sesler bende olumlu düşünceler bırakan şeylerden oldu. Toparlayacak olursak grafikleriyle ön plana çıkacak bir oyun olmasa da, mevcut grafikler oyunun gereksinimlerini karşılayabilecek düzeyde.

Genel Değerlendirme
Oyun oynamayı seven arkadaşlarımızın çok büyük bir zevk, keyif alarak oynayabilecekleri bir oyun olmuş. Zaman zaman zorlansam da, oyundan aldığım keyif oyun boyunca maksimum düzeydeydi. Tabiki oyunun eksikleri, noksanları mevcut ama oyunun güzel taraflarıda azımsanmayacak kadar fazla. Belki bu oyunu kesinlikle oynayıp bitirmelisiniz diyemeyeceğim ama en azından böyle bir oyunu oynamanız gerektiğini söyleyebilirim. İxir oyun olarak bir incelemeyi daha sizlerle paylaştık. Umarım oyun tercihlerinizde ufakda olsa bir katkımız olmuştur. Hoşçakalın, bizimle kalın 

UTP

Genel : 88

Grafikler : 84

Ses : 85

Eğlence : 88

Geçen Cumartesi günü bilgisayarımda ne olduğunu anlamadığım, saçma sapan bir sorun yaşayınca, ben de kendimi PS3′üme verdim ve kısa bir süre önce PS3 ve Xbox için piyasaya çıkan, yakında da PC’ye gelmesi beklenen Red Faction’a hem ilk defa göz atmış olayım, aynı zamanda da incelemesini yapmak üzere kafamda bir takım fikirler oluşsun istedim.

Evet, etrafı doyasıya kırıp dökmek istiyorsanız, hele ki bunu Mars yüzeyinde yapmak istiyorsanız, incelememize buyurun.

Red Faction ismi bazılarınıza yabancı gelmeyecektir. PC’de çok fazla ün salamamış, ancak FPS-severler tarafından çok büyük ihtimalle oynanmış olan Red Faction, yıkılabilir-patlatılabilir duvarlar, kilitli kapıların hemen yanındaki duvarları iş makineleri veya patlayıcılar ile dağıtıp, diğer taraftan çıkabilme şeklindeki aksiyonla dikkat çekmişti.  Oyunda bir maden işçisini canlandırıyor, başımızdaki düzen, işleri abartıp çalışanlara zulmetmeye başlayınca biz de “Red Faction” adındaki direniş örgütüne katılıp, mekanın altını üstüne getiriyorduk.

Bahsettiğim gibi, Red Faction ismi, oyunu bilenlerin aklında hemen “haaa, duvarları-taşları-mağaraları yıkıp, içlerinden geçiyorduk” gibi bir sahne getiriyor. Örneğin bir kapı kilitli, yan tarafta biraz farklı bir duvar veya kaya oluşumu var. Gidip bir iş makinesi ile burayı dağıtıp, duvarın diğer tarafına geçiyorduk. Oyun bu anlamda FPS’ler arasında bir ilkti. İlk defa kilitli bir kapı gördüğümüzde bir FPS klişesi olan ”haa, hay allah abi ya, bu kapının anahtarı oyunun en başındaki odadaydı, unuttuk geldik” diyip geri dönmek yerine, kapının hemen yanındaki duvarı yıkıp, “oh bee ne anahtarı abi yaa, dal geç işte, misss” diyerek kısa yoldan işimizi hallediyorduk. Sonra bu oyun sanırım unutuldu gitti.

Daha sonra bir ara Red Faction’ın ikinci oyunu da çıktı. Bunu oynayıp oynamadığımı hatırlamıyorum. Demek ilki kadar ilgi çekememiş olsa gerek ki, sönüp gitmiş. Ancak Red Faction “hayırrr, buradayım” diye unutturmamak istemiş olacak ki, birden tekrar ortaya çıkıp, daha fazla aksiyonla dikkat çekmeye karar vermiş.

Oyuna başladığımızda konu az çok bize aktarılıyor. Aslında konu klişe ve anlatımı da “eh işte” seviyesinde. Mars’a “Earth Defence Force” isimli bir grup çıkıyor ve önce Mars yüzeyini yaşanabilir bir hale getiriyorlar (???)… Evet, oyunumuz gelecekte geçiyor ve insanoğlu Dünya’yı bırakmış, başka gezegenleri de mahvetmek üzere harekete geçmişler. Yaşanabilir hale getirildikten sonra, bu organizasyon tarafından görevlendirilen işçiler gezegene getiriliyor ve maden çıkarmak için çalıştırılıyorlar. Ancak bir süre sonra işler çığrından çıkıyor ve kısaca EDF olarak isimlendirilen bu organizasyon, işçilere önce köle muamelesi, başkaldıranlara da “sen Red Faction’dansın, direnişçisin” diye suçlamalarla ölüm cezası uygulamaya başlıyor ve sapıtıyorlar.

Biz de bu kızıl ve sıcak gezegene maden işçisi olarak ayak basıyor ve dev maden çekicimizi elimize alıyoruz. Gezegene bizden önce yerleşmiş olan kardeşimiz, alanda bizi karşıladıktan sonra eve götürüyor ve bu esnada EDF’ten şikayet ediyor, olayların kontrolden çıktığını, EDF’in sapıttığını anlatıyor. Tabi bu arada kardeşimizin de Red Faction’a üye olduğunu ve EDF’in bölgedeki hakimiyetini kırmak için yardım ettiğini anlıyoruz.

İlk görevimiz de bu şekilde başlıyor ve bir laboratuar ile kuleyi yerle bir etmemizi istiyor sevgili kardeşimiz. Yerle bir etmek? Tek başımıza? Evet, azimliyiz, yaparız… Oyun bu ilk sahnesiyle hem hikayeye giriş yapıyor hem de gösterisini yapmaya başlıyor. İlk görevi birazdan oyunu anlatmak  adına açıklayacağım ancak bu görevi bitirdiğimizde, kardeşimizin Red Faction’da olduğunu anlıyor ve gözümüzün önünde öldürülüşüne şahit oluyoruz. Bu noktada her Türk ve Hollywood filmi klişesi gibi “kardeşimin intikamını alıcam hüleyyyynnnn” diye gaza gelip, istesek de istemesek de artık Red Faction’dan biri oluyoruz ve maden çekicimiz bizim en önemli silahımız haline geliyor.

Hikayeye giriş görevimizde önce elimizdeki çekiçle “şuraya git” denilen yere gitmeye çalışırken önümüze çıkan duvarı yıkıyoruz. Duvarların kırılma-yıkılma şekli gerçekten çok güzel. Önce çatlayıp biraz kırılıyor ama dağılmıyor, ardından diğer darbelerde ufak ufak parçalar halinde yıkılıyorlar ve siz de oluşan boşluktan geçiyorsunuz. Tabi ki bu tek başına sağı solu bu denli kırma olayı abartılı ancak gayet zevkli olduğunu söyleyebilirim. Duvarı kırdığımda “aaa ne güzel yıkılıyo be!” şeklinde bir tepki verdim ve oyundaki ilk düşmanım o duvar oldu 

Daha sonra söylenen mekana gidip, laboratuar binasına patlayıcıları yerleştirdim ve biraz uzaklaşıp, gümmmmm… Bina çok güzel ve gerçeğe yakın bir biçimde hasar aldı. Burada EA ve DICE tarafından geliştirilen, yeni Battlefield oyunu ve daha önce Bad Company’de kullanılan Frostbite motoru aklınıza getirebilirsiniz. Tabi bina hasar aldı ancak yıkmamız gerekiyor, biraz daha taşıyıcı bölümlere patlayıcı yerleştirdim ve tekrar gümmmmm… Eveeet, muhteşem  Ancak yıkılmadı  Fakat bu esnada binadan gacırtılar gelmeye devam ediyordu, ben de kenara çekildim ve beklemeye başladım, arada ufak ufak parçalar dökülmeye başladı ve sonrasında sesler artıp bina paldır küldür yıkılmaya başladı. Bu sahnenin gerçekten görülmesi lazım, baya bir zevkliydi (Yoksa ben mi psikopatım bilemedim, böyle apartman vs. havaya uçursam baya zevk alacağım galiba ).

Sonra hemen yandaki kuleye giriştim. Kulenin bir tarafındaki taşıyıcı bölüme patlayıcıları yerleştirdim ve yine biraz uzaklaşıp, “devriliyooooo” diyerek patlattım. Evet, tahmin ettiğim şey oldu ve patlayıcıları yerleştirdiğim taraf iyice inceldiğinden, fizik kurallarına uygun bir şekilde, kule çok güzel bir biçimde yıkıldı ve yere çarptığında da sağlam kısımları kırılıp parçalandı.

Bu detayları bu kadar çok anlattım çünkü oyunun en can alıcı noktası burası. Nasıl ki daha önce incelediğimiz inFamous, Prototype gibi örneklerde aksiyon ön plandaydı, bu oyunda da yıkım yönündeki aksiyon baya bir ön planda. Her önünüze gelen yapıyı yıkıp patlatmak istiyorsunuz, özellikle de yüksekse 

Zaten oyun da sizi genelde buna yönlendiriyor. EDF’e ait binalar, tesisler var ve sizden bunları yıkıp havaya uçurarak EDF’in bölgeden çekilmesini sağlıyorsunuz genelde. Tabi ki sıcak temas da var, bir binaya saldırdığınızda alarmlar çalıyor, birimler peşinize düşüyor. Ancak bu noktada biz de yalnız değiliz. İlk etapta görevlere bireysel olarak çıkarken, bir süre sonra elde ettiğimiz başarılar neticesinde Red Faction örgütündekiler bize yardımcı olmaya başlıyor. Yani her zaman yalnız değiliz. Bir de “yaşayan Mars” yüzeyi oldukça güzel aktarılmış. Birimler arasında gidip gelen araçlar, kamyonlar, askeri EDF araçları, çalışan insanlar vb. durmadan bir hareket var. Bu arada oyun içindeki araçları da kullanabiliyorsunuz. Kamyon, jip vs. gibi değişik araçları kullanabiliyorsunuz. Araç kullanımı da güzel aktarılmış, saçma sapan fiziklere sahip değiller. Bu açıdan iyi. Ayrıca oyunun sağı solu dağıtmaya izin veren motoru sayesinde bir üsse normal bir şekilde kapıdan girmek yerine, kamyon vs. gibi araçlarla duvarı yıkıp girebiliyorsunuz. Zevkli oluyor, tavsiye ederim 

Oyunun ana hikaye haricinde benim aslında çok nefret ettiğim bir oyun modu daha mevcut. Genelde oyunları iyice “arcade” havasına sokan da bu oluyor. Bahsettiğim “şu kadar zamanda şunu yap” görevleri. Mesela Prototype’ta da vardı, alakasız, şu kadar zamanda şuraya koş, şunları temizle” tarzı hikayeyle hiçbir şekilde ilgisi olmayan, tamamen aksiyona dayalı görevler. En azından Red Faction’da zamana karşı binaları yıkmak suretiyle “EDF’e zarar veriyorum, ohhhh, yıkılllllllllll!!!” diyebiliyorsunuz 

Bir detayı daha atladığımı fark ettim, oyun boyunca yıkılan-patlayan binalardan “salvage” denilen metal artıkları çıkıyor. Bunları toplamanız faydanıza. Çünkü Prototype’ta gördüğümüz şekilde elimizdeki silahlar, beceriler vs. gibi şeylere yükseltmeler, yani “upgrade”ler yapıyoruz. Red Faction üssümüzde ilk görevde tanışacağımız mühendis hatun kişi, bu metal artıklarını toplayıp, bize yeni geliştirmeler şeklinde sunuyor. Ne kadar hamarat bir hatun değil mi? (“Beey, bak sana silah yaptım”, “heh aferin, bırak da gazetemizi okuyalım ya” )

Bu arada oyunun grafik ve ses efektlerine de değineyim.

Oyumuz Full HD görüntü dahil olmak üzere tüm PS3 çözünürlüklerini destekliyor. Ancak grafik motoru günümüzün biraz gerisinde kalmış vaziyette olduğundan, Full HD görüntüler yine de çok iç açıcı olmuyorlar. Oyunun grafik motoru çok detaylı görüntüler veya kaplamalar vaat etmiyor. Bu oyun da aksiyona dayalı yönüyle dikkat çekiyor ve aslında görevini başarıyla yerine getiriyor. Yine de böyle güzel ve hareketli bir oyunun grafikleri de biraz daha güzel olsaydı diye düşünmeden edemiyor insan. Gerçi grafikler çok detaylı değil diyorum ama mesela yazının girişinde bahsettiğim kuleyi yıktığımda, büyük bir toz bulutu havaya kalktı, mesela bu tarz detaylar göze güzel geliyor.

Seslendirmeler konusunda başarılı bir yapımla karşı karşıyayız. Sağın solun parçalanması, binaların yıkılması, binaların yıkılma enasındaki esneme gerilme sesleri, konuşmalar, seslendirmeler iyi durumda. Oyun “yıkım” üzerine kurulduğundan, daha çok bu seslerin üzerinde durulmuş tabi. Yalnız bu sıralar ya güzel oyuniçi müziklerle karşılaşmıyorum, ya da oyunda aksiyona daldığımdan müziklere dikkat etmiyorum. Bu oyunda da müzikleri çok duyamadım. Yaşlanıyorum galiba 

Çoklu Oyuncu Modu’na da değinmeden olmaz. Oyun henüz yeni sayılmasına rağmen, online olarak baya oynayan mevcut. Bu konuda SOCOM:Confrontation’ı tek geçerim, Özkan Erden oyunun Sony tarafından sunulan ücretsiz BD-ROM’unu göndermişti, 2 ay kadar önce baktığımda, Single Player modu olmayan oyunu oynayan bir Allahın kulu yoktu  Şu sıralar bu oyunu da incelemek istediğimden, bir ara tekrar girip bakacağım.

Biz Red Faction’a dönelim. Gerçi dönecek de pek bir şey yok. Ana menüden multiplayer menüsüne girdiğinizde değişik oyun tipleri çıkıyor, buradan istediklerinizi seçiyorsunuz. Birşeyler seçebiliyorsunuz ancak biraz “multisi yok” denmesin diye yapılmış gibi. Açıkçası çoklu oyuncu modunda çok da fazla vakit geçirmedim ama kendimi eski Half-Life’ın Multi’sini oynuyorum gibi hissettim ve çıktım. Biraz “Single Player”cıyım sanırım  Oyunda Single Player modunda sağı solu yıkmayla uğraşmak daha zevkli geldi…

Çekici kap gel…

Red Faction, uzun süredir devam eden suskunluğunu enteresan bir girişle bozdu ve öncelikli olarak konsollarda boy gösterdi. Yakında PC için de çıkması beklenen oyun, eskiden sunduğu ve türünde büyük ilgi çeken “yıkım” özelliğini, oyunu FPS’den TPS’ye çevirip, daha detaylı olarak yine eklemiş ve dikkatleri yine eskiden olduğu gibi üzerine çekmiş durumda. Çeşitli oyun sitelerinde de yeterince iyi puanlar alan Red Faction: Guerilla, ufak tefek bazı eksikliklerine rağmen, oynanmayı bence kesinlikle hak ediyor. Sırf şu bina yıkma vs. olaylarını bile denemek gerek (Evet ben kesin psikopatım – Demolition Man ).

Ufak bir durgunluktan sonra içinde bulunduğumuz şu dönemde oyunlar yine her koldan hücum etmeye başladı. PC’de, PS3′te, Xbox’ta, Wii’de yeni yeni yapımlar geliyor. Yılbaşına kadar da atak yapmaya devam edecekler. Ben de kendimi bu ataklara daha iyi hazırlayabilmek adına, 15 günlük bir tatile çıkıyorum arkadaşlar  Bu süre içinde oyunsuz kalmayın, oyun oynamaktan vazgeçmeyin, ancak abartmayın, sağlığınızı bozmayın, oyunlardan olumsuz etkilenmeyin, onlar sadece oyun